Τρίτη 26 Αυγούστου 2008
Anything is better than to be alone
Είναι καθισμένη στη μέση του αεροδρομίου. Αναρωτιέται γιατί τα καθίσματα σε όλους τους χώρους αναμονής είναι τόσο άβολα. Έχει σκουπίσει το αίμα από τα χέρια της στο εσωτερικό της μαύρης μπλούζας της. Βαριέται ήδη. Βαριέται να γυρίσει σπίτι. Βαριέται να ξαναπάει στο pet shop, να βρει καινούριο σκυλάκι. Βαρέθηκε τα σκυλάκια. Κι όλα αυτά γιατί δεν έχει κανέναν να μιλήσει. Κανέναν για να την κεράσει ένα γαμημένο καφέ. Γιατί η μαλακισμένη η μάνα της πήγε και την έγραψε στο κωλο-ιδιωτικό. Gιατί πηδήχτηκε με το μπάσταρδο τον πατέρα της, που δε φτάνει που είναι άσχημος,την παράτησε κιόλας. Μόνο να πληρώνει για το ιδιωτικό ξέρει. Και τι σκατά να κάνει αυτή στο ιδιωτικό, με τα φυλακισμένα τα πλουσιόπαιδα που ούτε να τη φτύσουν δεν τη θέλουν? Ψάρι θα πάρει αυτή τη φορά. Πώς να είναι να βγάζεις τα λέπια από ένα ζωντανό ψάρι? Μήπως είναι προτιμότερο να αρχίσει να πηδιέται? Σίγουρα είναι φτηνότερο από το να αγοράζει καινούριο κατοικίδιο κάθε 2 βδομάδες. Oι χελώνες είναι οι καλύτερες. κρατάνε πιο πολύ. Σιγά μην κάθεται στο κάθε μαλακισμένο. Πρέπει να πετάξει τη μπλούζα της. Η μάνα της όλο βρίζει ότι δε φεύγει το αίμα. Όχι οτι χέστηκε ποιανού είναι. Αύριο έχει πάλι εκπαιδευτική εκδρομή με τα ηλίθια. Στ' αρχίδια της για τα ηφαιστειογενή πετρώματα. Δε μπορείς να ακούσεις τα αεροπλάνα όταν είσαι στο αεροδρόμιο. Την πρώτη της χελώνα την είχε πετάξει από την ταράτσα. 7 φορές. Σκληρά καβούκια. μετά την εποχή του chat στο internet. Πριν τις εξομολογήσεις για φανταστικές αμαρτίες στον παπά της διπλανής εκκλησίας. Της αρέσει αυτή η μπλούζα , γαμώτο! Θα είναι κι εκείνη η ξανθιά σταρ του σχολείου στην εκδρομή. οι γάτες έχουν ωραίες καρδιές. Οι ξανθές ηλίθιες, πλούσιες, με γκόμενο "λαϊκής τάξης"? Τι γίνεται αν πετάξεις μια χελώνα από αεροπλάνο? Πόσες μέρες λείπει από το σπίτι? Πόσες μέρες πάνε που πέθανε κι η μάνα της? Γιατί δεν πονάει όταν σκοτώνεις?Ψάρια θα πάρει. Θέλει ν' ακούσει τη πρόκα όταν θα τα καρφώνει στον τοίχο. Ψάρια θα πάρει.
(pic. by the imagist)
Πέμπτη 24 Ιουλίου 2008
Πέμπτη 26 Ιουνίου 2008
Ένα χρόνο μετά...
...και τίποτα δεν έχει αλλάξει!
(Το σημείωμα, προφανώς γραμμένο απο σχετικά καινούριο και κατ' επέκταση πολύ αθώο και απελπισμένο φοιτητή ψυχολογίας Παντείου, είναι καρφιτσωμένο μαζί με τις ανακοινώσεις για τις ύλες των μαθημάτων στη γραμματεία μας!)
Κυριακή 25 Μαΐου 2008
Your eyes forever glued to mine...
Είχα γνωρίσει μια φορά μια κοπέλα. Συναντιόμασταν σε ένα ψύκτη, περιμένοντας να γεμίσουμε τα ποτηράκια μας για να πιούμε τα χάπια μας. Μου είχε πει πως είχε πεθάνει η καλύτερη της φίλη. Της είχα πει πως είχα σκοτώσει τον πατέρα μου. Δε γίναμε φίλοι. Άλλωστε κι αυτή πέθανε μετά από λίγο. Χτες το βράδυ μπήκε στο σώμα μου. Δεν ξέρω πως ούτε γιατί. Όπως μπαίνουν πάντα στο σώμα μου οι νεκροί. Αυτή είναι η ιστορία της.
Είχα γνωρίσει μια φορά μια κοπέλα που κάποτε είχε μια φίλη που αγαπούσε πολύ. Δε γνωρίζονταν πολλά χρόνια, αλλά την ένιωθε πολύ δικό της άνθρωπο. Περνούσαν πολλές ώρες τη μέρα μαζί. Περνούσαν σχεδόν όλες τις ελεύθερες τους ώρες μαζί. Στην αρχή και οι δύο τους χαίρονταν πολύ γι’ αυτό. Είχα γνωρίσει μια κοπέλα που κάποια στιγμή κατάλαβε πως η φίλη της περνούσε χρόνο και με άλλους ανθρώπους. Της γκρίνιαξε. Της φώναξε. Η φίλη της δε φάνηκε να καταλαβαίνει το λάθος της. Η κοπέλα που γνώριζα πληγώθηκε. Της την έσπαγε, γιατί αυτή δεν είχε κάνει τίποτα κακό. Ήθελε απλά να βλέπει τη φίλη της. Περισσότερο. Ένα βράδυ κανόνισαν να μείνουν σπίτι και να δουν ταινίες. Η γνωστή μου ετοίμασε ποπ κορν και άναψε κεριά. Η ταινία δεν ήταν πολύ κακή, η φίλη της όμως ήταν λίγο αλλού. Μετά το τέλος της ταινίας της είπε ότι είχε ερωτευτεί. Η κοπέλα που γνώρισα σφίχτηκε και χαμογέλασε. Και όταν η φίλη της σηκώθηκε να φύγει, τη χτύπησε στο κεφάλι με ένα γυάλινο μπουκάλι. Η κοπέλα που γνώρισα δεν είχε αποθήκη. Είχε όμως ένα εξοχικό. Έβαλε τη φίλη της στο αυτοκίνητο και κάνανε ένα ταξίδι όπως παλιά. Οι δυο τους. Η φίλη της ξύπνησε καθισμένη σε μια καρέκλα. Προσπάθησε να τεντωθεί , αλλά οι καρποί και τα μπράτσα της ήταν δεμένα στα μπράτσα της καρέκλας. Οι αστράγαλοι και τα γόνατα της στα πόδια. Ο λαιμός, το σαγόνι και το μέτωπο στην πλάτη. Το δωμάτιο δεν είχε και πολύ φως και δεν καταλάβαινε που ήταν. Η κοπέλα που γνώρισα μπήκε τότε στο δωμάτιο και της χαμογέλασε. Πέρασαν μέρες μαζί εκεί. Μόνο οι δυο τους. Όπως παλιά. Έκαναν αστεία, τραγουδούσαν, έβλεπαν ταινίες. Μετά από δυο βδομάδες τις βρήκαν. Η φίλη της κοπέλας που γνώριζα ήταν νεκρή, δεμένη σε μια καρέκλα, με τα μάτια της κολλημένα ανοιχτά, καρφωμένα απέναντι, στο σημείο που τόσο καιρό καθόταν η δολοφόνος της.
Δεν πιστεύω στις τιμωρίες. Οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν. Αν μάθαιναν ίσως να μην ήμουν τόσο μόνος. Όταν σκότωνα εκείνη την κοπέλα που κάποτε ήξερα, δεν το έκανα για να την τιμωρήσω. Ούτε για να δικαιωθεί το θύμα της. Το έκανα για μένα. Είναι πιο εύκολο τα πνεύματα που μπαίνουν μέσα μου για να με βασανίσουν να έχουν λόγους να με μισούν. Είναι πιο εύκολο το πνεύμα που με γεμίζει να με ξέρει. Δεν αντέχω άλλους αγνώστους. Κι ακόμα, δεν μπορούσα ν’ αντέξω άλλο τα μάτια της καρφωμένα στο μυαλό μου.
(image from deviantart.com,by BadWord)
